Hroničari beleže da je 1726. godine ustanovljeno kontumacko zvanje, tojest karantin i da je uporedo sa drugim državnim zgradama podignuta i zgrada ove sanitetske ustanove. Taj objekat, tzv. forkontumac ili predkontumac, nalazio se na ušću Tamiša koji se tada ulivao u Dunav otprilike preko puta dunavskih ada, od kojih se jedna, nimalo slučajno, zove Forkontumac.

Kontumac je postao veoma značajna ustanova kada je nakon austrijsko-turskog rata 1739. godine granica između Turske i austrije uspostavljena na Savi i Dunavu. Zgrada pored Crvenog magacina u neposrednoj blizini nekadašnjeg rečnog pristaništa, i prateći objekti u Ulici Ive Lole Ribara, podignuti su sredinom XVIII veka, verovatno 1751. godine. S obzirom na pogranični i trgovački karakter grada i mogućnost prenošenja bolesti, a na osnovu izveštaja austrijskih konzula o zdravstvenim prilikama u Turskoj, propisivano je vreme boravka ljudi, stoke i robe koja je dolazila iz Srbije i drugih turskih provincija. U zavisnosti od situacije period kontumacije ljudi trajao je 10 dana, tri nedelje ili šest nedelja, a robe 40 dana. U vreme epidemija zaraznih bolesti dodatno su angažovane kordonske jedinice, koje su imale zadatak da čvršće zatvore granicu, onemoguće nezakonite prelaske i time spreče širenje opasnosti. S druge strane kompleksa, na uglu ulica Georgi Dimitrova i Radoja Dakića nalazila se kontumacka krčma sa kordonskom stražarnicom i pisarnicom.

Nakon donošenja Austro-Ugarske nagodbe i kada je postalo izvesno da će Banatska vojna granica biti razvojačena, što je značilo prestanak važenja graničarskog režima, kontumac gubi na značaju, tim pre što između Austro-Ugarske i Turske nastaje nova država - Srbija. Kontumacko zvanje je raspušteno, a objekti rasprodati privatnim licima na licitaciji koju je Carsko-kraljevska nemačko-banatska graničarska pukovnijska uprava organizovala 15. februara 1870. godine.

Poslednjih 130 godina ovaj objekat se koristi, da tako kažemo u “civilne” svrhe - kao stambeni prostor, odlagalište kabaste robe, između svetskih ratova ovde je postojala i jedna mala livnica i kovačka radionica. Godine 1931. vlasnik dela nekretnine postaje Pančevačka pučka banka, a u neposrednoj blizini nalazila se i kafana u koju su, kao u neku vrstu kantine najčešće zalazili obalski radnici.