Manastir Vojlovica nalazi se severoistočno od Pančeva, u krugu Rafinerije "Pančevo", na oko 5,5 km prema Starčevo, i na 4 km od ušća Tamiša u Dunav. Prema predanju sagrađen je 1393 godine. Manastir je nekoliko puta paljen i obnavljan. Njegova osnova pripada raškoj školi. Pominje se u mnogim ranim dokumentima i pretstavlja jedan od najstarijih arheoloških spomenika Pančeva

Pomeni i datumski istorijat: Prvi put na posredan način Vojlovica je zabeležena 1530 god. Reč je o najstarijem pouzdanom pomenu današnjeg Pančeva, za koji se navodi da potiče iz manastira Vojlovica. Najstariji sigurni pomen manastira Vojlovica potiče iz1542 a zasnovan je na zapisu iz Zbornika Božidara Vukovića štampanog u Veneciji 1536-38 god:
"Ja grešni jeromonah Partenije, iguman manastira Vojlovica, kupio sam ovu knjigu, za dvadeset groša od jeromonaha Ilariona iz manastira Dečana, 7050 god. od stvaranja sveta a 1542 god. od rođenja Hristova.U to vreme bilo je 36 jeromonaha, đakona i monaha samnom u životu."
U turskom katastarskom defteru iz 1566/67 navodi se da manastir sa crkvom svetih arhanđela kod Pančeva, nastanjuju tri monaha i isplaćuju carskoj blagajni godišnji porez od 500 akči. Iste 1567 u jednom vojlovačkom mineju, pominje se tadašnji iguman kir Sava, "mnogogrešni". U turskom defteratu nastalom 1579/80 navodi se da su poreyka davanja ostala ista, i da bratstvo manastira sačinjavaju šest monaha yajedno sa igumanom.
Najverovatnije na Vojlovicu se odnose i slični popisi sa kraja XVI veka. Za vreme vlade sultana Murata III. Naime, neimenovani manastir u pančevačkoj nahiji, isplačiovao je tada za svoje zemljišne posede godišnji porez u iznosu od 600 akni.

XVII vek: Knjiga Skazanije o Svetoj gori Atinskoj, sa kraj XVI veka ili samog početka XVII veka, vezuje se za manastir Vojlovica kod Pančeva i čuva se danas u sofijskoj narodnoj biblioteci.
Saćuvan je podatak sa početka ovog veka , moguće iz 1607 godine, po kojem je u to vreme u Vojlovica postajala monaška škola. Oko polovine XVII veka nastao je i sledeći zapis: “Ovaj prolog kupio sam ja grešni Ananije jeromonah studeničanin, od vladike Josifa vlaškozemskoga za deset groša, godine 1652, meseca avgusta, u manastiru Vojlovici.”
Iz 1672 potiče zapis iz jednog Službenika po kojem je ovu knjigu poklonio manastiru Vojlovici ktitor Pamfutije, protosinđel tadašnjeg mitropolita u Trgovištu. 1699 pominje se Vojlovački iguman Viktor sa 19 jeromonaha koji u to vreme uredno isplaćuje danak turcima. Sa samog kraja XVII, ili početka XVIII, potiče pečat sa natpisom: “Ovo je pečat manastira Vojlovice, hram svetih Arhanđela”

XVIII: Na najstarijem sačuvanom nagrobnom spomeniku nalazi se natpis: “Stevan Obradović, leto 1701.” Knjiga pod nazivom “Tumačenje jevanđelja” kupljena je za manastir 1709.Na jednom manastirskom krstu nalazi se sledeći natpis: “Ovo je krst igumana jeromonaha Atanasija vojlovčanina, godine 1710”
Na jednoj staroj geografskoj karti pančevačkog područja iz 1723-25 god. zabeležen je toponim Vojlovica. Godine 1727-28 zaslugom igumana kir Ignjatija, kujunđija i pozlatara Georgija Moshopoljca okovano je i ukrašeno jedno jevanđelje , kupljeno za manastir tri godine ranije u Moskvi. Godine 1730 iguman Vojlovice, Mina, sakupio je kaluđere, obnovio i pokrio crkvenu građevinu i izbnova sazidao manastirske ćelije. Godine 1735 na spisku saborskih poslanika u Sremskim Karlovcima, zabeleženo je i ime vojlovačkog igumana Mine. Godine 1740 carinarnica u Opovu obaveštava Temišvarsu administraciju da je jednom od monaha iz Vojlovice oduzeto više buradi vina nedozvoljeno unetih. U martu 1743 godine vojne vlasti privremeno zatvaraju manastir. Iz 1747 god potiče nagrobni spomenik “gospodara” Dijamandije Nikolajevića, a 1748 godine spomenik Georgija Itemanda, dvojice manastirskih ktitora grčkog porekla. 1755 u Vojlovici je umro proiguman manastira Hilandara Hađi-Arsenije.
Granice manastirskog poseda izmerene su i iscrtane 1765 god. Po ovom planu manastirsko zemljište sačinjavale su oranice, pašnjaci i šume veličine oko 1153 jutara. U popisu Banatskih manastira iz 1771 godine.

XIX:1820 godine u manastiru je sahranjen grgeteški arhimandrit Pavle Hađić.1822 u manastiru umire iguman Joanikije Miljković.

XX: Godine 1913 manastir je imao posed od 1230 katastarskih jutara.1914 manastir se zatvara pune dve godine. Između dva rata, godine 1923, u manastiru je zamonašen kasniji protosinđel i pisac Dositej Ćorić. Za vreme drugog svetskog rata, do internacije u logor Dahau, u Vojlovici je bio zatvoren zajeno sa svojim saradnicima, tadašnji srpski patrijarh Gavrilo Dožić.

Stradanja: Manastir sa crkvom i brojnim bratstvom stradali su 1716 godine prilikom povlačenja Turaka iz ovih krajeva. Za vreme austo-turskog rata, 1738 god, crkva je ponovo stradala. U vreme rata sa Turcima 1788 manastir je nastradao. Crkva i zgrade konaka porušeni su i spaljeni. Verovatno, u poslednjim decenijama prošlog veka, osmostrano kube, zidani poluobličasti svod i polukalotanad oltarskim prostorom, kao i svodovi nad pravougaonim pevnicama, stradaju.

Obnove građenja i dograđivanja: 1738 crkva je nakon stradanja iste godine obnovljena. Do veće obnove došlo je, za vreme igumana Pajsije Milutinovića. 1752 on je uz crkvu prizidao današnju predpripratu dužine tri i po hvata (oko 6,65 metara). Posle stradanja 1788 tek 1791 iguman Nikanor opravlja crkvu i konake u dužini od 13 hvati (oko 24,65 metara). Pod upravom igumana Joanikija Miljkovića, nastojatelja manstira postao 1796, konaci su dozidani a crkva ukrašena iznutra. Ovaj iguman je 1808 pomenut i kao jedne veće ikone na platnu.
Današnja časna trpeza, od mermera, potiče iz 1816 godine.Visoki zvonik sa delom nove priprate prizidan je uz crkvu (Pajsijevu pripratu) 1836 godine.Iz 1841 godine potiče novonačinjeni ili nazidani konak na zapadnoj strani.1890 godine na manastirskom posedu osnovana je mala "kapela nad vodenicom" koja i danas postoji. Konačni izgled zgrade manastirskih konaka dobile su doziđivanjem i prepravkama iz 1909-11 godine, što potvrđuje i sačuvani situacioni plan iz tog vremena. Manastir je posednji put obnovljen i rekonstruisan u periodu 1981-88 godine.

Predanja: Postoji nekoliko predanja o nastanku manastira Vojlovica:

1. manastir je osnovao despot Stefan Lazarević, sin Kneza Lazara, kada se osamostalio i dobio od Ugarske upravu nad Beogradom i Mačvom.
2. Manastir Vojlovicu su osnovale posle bitke kod Lebana, izbeglice prešavši Dunav sa Nikolom Skobaljićem, vazalom despota Stefana. Predanje je vezano za kraj XIV veka, moguće oko 1393 godine. Pomenuti preseljenici poneli su sa sobom ikonostas manastira Vojlovica, po kojem je današnji manastir dobio svoje ime.
3. Predanje sa kraja XVIII veka kaže: da je manastir Vojlovica sa crkvom posvećenom arhistratizima Mihajlu i Gavrilu (od pečene opeke u obliku krsta) osnovao 1405 godine despot Stefan Lazarević.
4. Za istu 1405 godinu vezana je i legenda da su manastir osnovali srpski monasi, prebegli iz južnih krajeva u Ugarsku i potpomognuti od despota Stefana Lazarevića.