|
 Objekat sa velikom kupolom i dva krila sa krovovima
na dve vode u Ulici Ive Lole Ribara broj 18, sagrađen je 1909. godine namenski za
Opštinsko javno kupatilo. Sa kraćim prekidima, služio je svrsi sve do aprila 1967.
godine, kada je Kupatilo zatvoreno a zgrada prilagođena novoj nameni. Po svedočenjima
starijih Pančevaca, Gradsko kupatilo je bilo prestižni rekreativni objekat u
Austro-Ugarskoj i u Kraljevini, pa čak i neko vreme posle Drugog rata.
Prilaz samoj zgradi bio je uređen a park u okruženju negovan.
Ulazni hodnik vodio je pravo u prostoriju sa 20 tuš kabina u kojoj je danas magacin. U
levom i desnom krilu porušeni su pregradni zidovi pa su šest prostorija sa po jednim i
dve sa po dve kade pretvorene u kancelarije i u svlačionice, trpezariju i pomoćne
prostorije. Ulaz sa zadnje strane vodio je u prostoriju pod kupolom u kojoj je postojao
veliki okrugli bazen sa toplom vodom a dva manja bazena sa hladnom vodom nalazila su se u
nišama. Bazen je nasut šljakom i betoniran, prostorija pretvorena u konferencijsku salu
a zidovi oslikani umetničkim delom koje predstavlja delatnost Ustanove
"Komunalac", korisnika objekta Kupatila od 1958. godine. Građevinski pogon
"Komunalca", uključujući sve kasnije reorganizacije i promene naziva cele
firme, ostao tu do dana današnjeg pod nazivom DP "Servis". Sve prostorije bile
su kružno povezane pa se tako stizalo i u sobu sa parom i vrućim vazduhom, za koju se
dans ni po čemu ne može reći da je bila svojevrsna sauna. Sa druge strane zgrade
nalazila se prostorija u kojoj je korisnicima bio na raspolaganju maser, manikir i brica
kao i prostorija za odmaranje i sušenje pred odlazak.
U susednoj zgradi postojalo je tuš-kupatilo koje su koristili
siromašniji građani. Tu je i nekadašnja kotlarnica gde su bili instalirani parni kazani
i razni strojevi, a u dvema susednim prostorijama u kojima se danas nalazi stolarska
radionica bio je servis za pranje i sušenje veša.
Tokom 1995. godine obnovljena je ograda od gvožđa i cigala,
postavljene ulične svetiljke, uređen parking ispred ograde i raščišćena betonska
galanterija, građevinski materijal, crepovi i nekoliko rashodovanih građevinskih mašina
koje su godinama ležale u dvorištu.
Aprila 1967. godine, dakle, Gradsko kupatilo prestalo je da radi bez
obrazloženja. Neisplativost je, doduše, od početka pratila postojanje Gradskog
kupatila, pa su se zakupci, u vreme dok je bio moguć takav poslovni odnos, često
smenjivali. I posle 1944. godine, Kupatilo je neretko radilo sa gubitkom jer su cene
usluga bile veoma povoljne, pa je opština finansijski pomagala opstanak ove javne
ustanove. |